Nöbetçi Eczaneler
İstanbul’daki Halk Sağlığı Laboratuvarı bünyesinde sözleşmeli sağlık teknikeri olarak görev yapan bir çalışan, askerlik hizmetinde geçen süresinin yıllık izin hesabında dikkate alınmasını talep etti.
Kurumuna yaptığı başvurunun kabul edilmemesi üzerine Kamu Denetçiliği Kurumuna başvuran çalışan, askerlik süresinin yıllık izin kıdemine dahil edilmemesinin mevzuata aykırı olduğunu savundu. Başvuruda ayrıca Anayasa’da güvence altına alınan dinlenme hakkına da atıfta bulunuldu.
Bakanlık KDK’ya mevzuatı hatırlattı
Başvurunun ardından Sağlık Bakanlığı Hukuk Hizmetleri Genel Müdürlüğü tarafından KDK’ya görüş gönderildi. Bakanlığın yazısında, sözleşmeli personelin yıllık izin hakkının kurumlarda geçen hizmet süresine göre belirlendiği ifade edildi. Buna göre kurumlarda geçen hizmet süresi 1 yıldan 10 yıla kadar olan personele 10 gün, 10 yıldan fazla olan personele ise 30 gün ücretli yıllık izin veriliyor. Bakanlık, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’nun 4/B maddesi kapsamında görev yapan sözleşmeli personel bakımından askerlikte geçen sürenin yıllık izin hesabında değerlendirilmesine ilişkin açık bir düzenleme bulunmadığına dikkat çekti.
KDK askerlik süresini yıllık izin hesabına dahil etmedi
Başvuruyu ve Bakanlığın görüşünü inceleyen KDK, askerlik hizmetinde geçen sürenin sözleşmeli personelin yıllık iznine esas hizmet süresine dahil edilmemesini hukuka uygun buldu. KDK’nın değerlendirmesinin ardından sağlık teknikerinin başvurusu reddedildi. Böylece mevcut düzenlemeler kapsamında 4/B’li sözleşmeli personelin askerlik hizmetinde geçirdiği sürenin, yıllık izin kıdem hesabına eklenmesine yönelik talep kabul edilmemiş oldu.
Karara karşı yargı yolu açık
KDK, başvurunun reddine ilişkin kararında yargı yolunun açık olduğunu da bildirdi. Karar, özellikle 657 sayılı Kanun’un 4/B maddesi kapsamında çalışan sözleşmeli personelin yıllık izin hesabında hangi sürelerin dikkate alındığına ilişkin tartışmayı gündeme getirdi. Mevcut dosya kapsamında KDK, askerlik hizmetinin bu hesaplamaya dahil edilmesi için mevzuatta yeterli hukuki dayanak bulunmadığı sonucuna vardı.