EŞEKTEN DÜŞEN KARPUZUN HİKAYESİ!..

 

Sabah dolmuşa binerken, herkesin yüzünün güldüğünü görüyorum.

“Günaydın” deyince, koro halinde bir günaydın çakıyorlar…

50 metrelik yolda ilerlerken, radyoda Edit Piaf çalıyor…

Mini etekli, sevimli kızlar, şen kahkahalarla okullarına gidiyorlar.

Ajans haberleri, örtülü bütçedeki parayı harcayamayanların geri kalanı Hazine’ye iade ettiği söylüyor.

İşe gitmek için 500 metre yürüyorum, ayakkabımda bir parça toz yok.

Milli gelir kişi başı 60 bin dolar.

Şimdiden Avrupa turuna çıkmayı planlıyorum…

Mecliste 100 milletvekili var.

Eğitim-öğretim ortalaması 16 yıla çıkmış.

Geçtiğimiz ay, elektrikler 2 dakikalığına kesildiği için yöneticiler bir özür mektubu göndermiş.

İdare, 7 yıl sonra yapacağı zamların yerinde olup olmayacağını soruyor.

Kente, parke döşeyecekler, belediyenin önüne örnekleri koymuşlar, halk hangisini beğenirse onu uygulayacaklarmış.

“Rant” kelimesi sözlüklerden çıkmış.

Cumhurbaşkanı, kendisiyle görüşmek isteyen üniversite öğrencileri ile bir kafede buluşmuş.Öğrenciler,“bu işi bilmiyorsan bırak” demişler, adam istifayı düşünüyormuş.

Ülkedeki cezaevlerine 3 yıldır hiç kimse girmemiş.

Üniversiteler, dünya ile yarışıyor.

Herkes düşüncesini özgürce ifade ediyor.

Düşünce suçu diye bir kavram yok.

İşçiler, ücretlerini kendileri belirliyor.

Milletvekili maaşı, öğretmen maaşından daha az.

Dünyanın en iyi tıp doktorları, bilim insanları burada.

Yargı mensuplarının standart bir maaşı yok. Herkes kendi ihtiyacına göre kendi maaşını gidip çekiyor.

Ve hakimlere yılda 1 ay yurtdışında tatil şartı var, masraflar bakanlıkça karşılanıyor.

Kızlı-erkekli dolaşmak, sarmaş-dolaş öpüşmek serbest.

Çevreye saygı var, yeşil bolluğundan oksijen zehirlenmesi yaşıyoruz.

Kadınlar iş hayatında ve siyasette daha aktif.

Çocuklar hür ve özgüvenli.

Günlük ortalama 6 saat çalışıyoruz.

Madenleri yer altından robotlar çıkarıyor.

Emekli maaşları ortalama 80 bin TL…

Cumhurbaşkanlığı çalışma ofisi, bizim evden daha mütevazı.

Kabin üyeleri, yurt içi ve dışı temaslara tarifeli uçakla gidiyor.

Ülkenin her santimetre karesinde demokrasiyi hissediyorsunuz.

Kimlik sorgulaması, savcılık belgesi, ehliyet, ikametgâh yok. Vatandaşın beyanı esas alınıyor.

Yani devlet vatandaşa güveniyor. Bu nedenle en büyük ceza yalana veriliyor.

Geçmişte olduğu gibi yandaş, falan yok. Herkes eşit.

Din ve vicdan hürriyeti var.

Yazılmamış kitaplar bomba sayılmıyor.

Tam “bu kadar demokrasi bana çok geldi” demeye hazırlanıyorum…

Bakıyorum ki yataktan düşmüşüm…

Benimkisi, eşekten düşen karpuzun hikayesi…